Permalink

2

En nu even iets persoonlijks (18)

In 1989 exposeerde ik een fotografie-installatie in een verlaten directiekamer van een jenever distilleerderij in Schiedam. De installatie bestond uit een serie foto’s die ik in 1985 van een aansteker-fabriek in Duitsland had gemaakt. Het bijzondere aan die foto’s was dat ze lieten zien hoe een werkruimte eruit ziet als ze plots wordt bevroren in de tijd.

Het personeel was op een vrijdagmiddag naar huis gegaan. De directie had dat weekend het besluit genomen om met het bedrijf te stoppen. Tien jaar later zagen de werkvloer en de kantoren er nog exact zo uit als ze op die vrijdagmiddag waren achtergelaten. De lege kopjes van de koffie stonden nog op een plek in de gang, om op maandag te worden afgewassen en de papieren documenten lagen nog op de bureaus. De aanstekers stonden op een rij op de werkbanken om te worden ingepakt. Een ansichtkaart van een vakantiebestemming hing aan een muur. De ordners wachtten geduldig, net als de stempels, op een hand die ze zou aanraken en oppakken voor gebruik.

De fotoserie was op klein formaat ingelijst achter glas en aan de wand van de directiekamer bevestigd met een klein fietslampje (aan een satéprikker) boven iedere afbeelding als verlichting en van stroom voorzien door een batterij. Voor het overige was de ruimte pikdonker. Om in de kamer te komen moest je door de donkere ruimte van de voormalige jenever distilleerderij. De vloerdelen op de balken waren verwijderd en de bezoeker moest stap voor stap over de balkenlaag manoeuvreren en zichzelf bijlichten met behulp van de lantaarn van een mijnwerkershelm. Per keer kon telkens 1 persoon de kamer bezoeken.

De expositie werd goed bezocht en lokale dagbladen berichtten er uitgebreid over. Toen ik er later met een vriend over sprak nam hij voor het eerst een woord in de mond dat me sindsdien is bijgebleven, mythe. De activiteit die ik had ondernomen noemde hij een moment in mijn persoonlijke mythe. Nu meer dan 20 jaar later heb ik sinds enige tijd het werk van Joseph Campbell (her)ontdekt. In het bijzonder zijn beroemde boek De Held Met De 1000 gezichten uit 1947, maar ook zijn andere werk heeft mijn aandacht. Het belang dat ik hecht aan het werk van Campbell komt voort uit de constatering dat Joseph Campbell iets te zeggen heeft over het vertellen van verhalen dat voor een hedendaags publiek heel actueel is. En vandaar dat ik er de komende tijd een aantal blogposts aan zal wijden.

Gerelateerde blogposts

Resonate (Nancy Duarte) en de magie van communicatie die de wereld kan veranderen | The Hero’s Journey in film | De Reis van de Held

2 Reacties

  1. Over de kop-en-schotel foto: Het lijkt net of de schotel niet bij het kopje hoort. En ik vind het ook vreemd dat het kopje omgekeerd staat op de schotel. Normaal gesproken doen je dat niet, als je kopjes naar de keuken brengt of op een tafel laat staan.
    Hoe zie jij dat, is hier sprake van manipulatie?

    • Scherp gezien Simone, maar hier is geen sprake van manipulatie. Het is precies zoals ik de situatie heb aangetroffen. Als je goed kijkt dan zie je de schotel op een asbak staan. Dat verklaart wellicht al veel. Het zou kunnen kloppen dat kop en schotel niet bij elkaar horen, want als je servies bestaat uit een mix van schotels en kopjes die niet gebroken zijn, dan zou daar een verklaring van de vreemde mix kunnen liggen.

Geef een reactie

Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *.