Permalink

11

Het Blunderputje van Boijmans

Alsof er een tijdklok afging, zo overrompelend en onverbiddelijk zwermden de suppoosten van Boijmans uit over de afdelingen van het Museum. Je hoorde hun mantra aanzwellen: Wij gaan sluiten! Het was vrijdagmiddag 5 voor 5.

Eerlijk gezegd was het me eerder opgevallen hoe je bij Museum Boijmans uitermate voortvarend naar de uitgang wordt gedirigeerd als het rond sluitingstijd is. Zelfs bij officiële openingen. Maar deze keer was er iets opmerkelijks aan de hand. Het visioen van de vrijdagavondprak werkte blijkbaar als een katalysator met atoomkracht.

De ene suppoost had nog maar net gezegd dat het Museum ging sluiten of de volgende herhaalde die zin, alsof je van niets scheen te weten. Bij het verlaten van de zaal richting het trappenhuis kwam de volgende suppoost alweer: Wilt u onmiddellijk naar de uitgang gaan.

Mijn Oom stond nog net een filmpje te maken, toen een derde suppoost dwingend zei: Wilt u nu heel snel die foto afmaken. En vrijwel direct daar aan toevoegde: Mijnheer, ik heb u iets gevraagd. Wilt u onmiddellijk naar de uitgang gaan.

Beneden zat mijn Tante te wachten met mijn nicht. Wij waren nauwelijks aangekomen in de centrale hal of iemand riep: Wij gaan sluiten! Mijn Oom en ik gingen beduusd de jassen halen en ook daar werden wij verrast door een suppoost. Een dame kwam met spoed op ons aflopen: Wilt u onmiddellijk naar de uitgang gaan.

Wij liepen naar mijn Nicht en mijn Tante om hen in de jassen te helpen. Uit het niets kwam een 2e vrouwelijke suppoost aangesneld: Wij gaan sluiten. Mijn Oom keek haar verbijsterd aan: Ja, dat is overduidelijk…

Kortom, na dit spitsroeden lopen gingen wij naar de uitgang, waar de suppoost bij de deur herhaalde: Wilt u nu allemaal het gebouw verlaten… Mijn Oom keek hem aan… en zei… niets.

Weet je… zei mijn Tante buiten… bij de Bijenkorf hebben ze zo’n zacht ding-dong geluidje… gevolgd door een oproep aan de bezoekers van de Bijenkorf… zelfde verhaal, maar een stuk minder irritant…, wie wil er nog terugkomen op een plek waar je zo wordt uitgezwaaid?

Mijn Tante heeft recht van spreken en mijn Oom recht van zwijgen. Jarenlang hebben zij het Museum gesponsord, door bij ieder boekjaar een bedrag van minstens 4 nullen over te maken. Voor nieuwe aankopen of bijzondere projecten. Hun naam staat in de witte stenen muur van de gang naar de grote zaal gegraveerd. Samen met al die andere gulle gevers waar het Museum in deze tijd van afhankelijk is.

Het is niet de eerste keer dat het Museum de irritatie van mijn Tante heeft opgewekt. Toen mijn nicht vorig jaar rondliep in de Apollo installatie van Olaf Nicolai op de binnenplaats van het Museum bleek de vloerschildering niet alleen te excelleren door zijn lijnenspel. Door het Dazzle Camouflage effect excelleerde het ook als valkuil. Mijn nicht merkte door dit effect een niveauverschil in het asfalt niet direct op en verstuikte op pijnlijke wijze haar enkel. Ze heeft meer dan een jaar last gehad van deze blessure en haar zomervakantie viel in duigen. Het Museum reageerde met welgemeende excuses, maar ontkende dat een dergelijk ongeval het gevolg was van de vloerschildering. Andere medewerkers vertelden mijn nicht dat het niet de eerste keer was. Mijn Tante kreeg de indruk dat de kwestie niet serieus werd genomen.

In het huidige geval reageerde een PR medewerker, via Twitter, met de mededeling: Dit is minder. Zal het doorgeven want dat is natuurlijk niet de bedoeling! Natuurlijk is dit niet de bedoeling… zei mijn Tante maar alles wat er gebeurt is uiteindelijk terug te voeren op beleid. En dat was nu juist de reden dat zij het Museum bezochten.

Ook mijn Oom en Tante hebben een beleid. In dit geval misschien wel één van hun laatste besluiten. Ook Boijmans stond op het lijstje van mogelijke erfgenamen. Wilt u onmiddellijk naar de uitgang gaan. Wij gaan sluiten. Mijnheer, ik heb u iets gevraagd. Wilt u onmiddellijk naar de uitgang gaan. Wilt u allemaal het gebouw verlaten…

Mijn Oom en Tante hebben de richtlijnen van het personeel stipt opgevolgd. Ook zij zijn gevoelig voor dwang, net als de andere bezoekers van Boijmans, maar nog meer voor de juiste toon.

Een betere instructie van de suppoosten zou op zijn plaats zijn. Volgens mijn Tante. Toch liever een zacht ding-dong-geluidje en een vriendelijk stemgeluid. Als je hart voor de Kunst hebt en voor een Museum, al meer dan 30 jaar, dan is het jammer dat bijzaken de toon zetten.

Kijk, zegt mijn Tante, dat is nu de schaduwzijde van de kunst… En wat vind je in de schaduw? vraagt mijn Oom… en geeft zelf het antwoord: een suppoost!

11 Reacties

  1. Huub wat een mooi en tevens treurig verhaal. Die mensen die met zoveel liefde voor kunst en het museum zo geschoffeerd worden. Ja, het ongeluk zit in een klein hoekje en dat geldt ook voor musea die donateurs vernederen. Erg dom en het komt ze duur te staan. Wat schrijf jij trouwens prachtig!

    groetjes Anneke

    • De moeite van het lezen waard geweest, omdat ik deze afgelopen Zomer een soortgelijke behandeling heb mogen ervaren bij het Kroller-Muller Museum!

      Genietend van al het moois dat er geexposeerd werd, liep ik rond met mijn dochter… je weet het als je in kunst wegreist, dan is het altijd de tijd die ons inhaald en weer terugbrengt in de realiteit… één zaal die wij op het punt stonden om te betreden, was de Congo Zaal met een expositie van Jan Fabre bekend om zijn gigantische scarabeeën of torren… “wij gaan wel zo sluiten, hé meneer!” was de opmerking die we kregen… wij waren gewaarschuwd… en voelden de ogen van 2 suppoosten ons argwanend volgen… wij versnelden onze looppas… de 2 suppoosten hadden zich waarschijnlijk binnen enkele minuten gemuteerd, want het waren er opeens 6 geworden (bij de glazen tussendeuren, die waarschijnlijk afgesloten moesten worden), wij hadden hun rituele afsluittempo in de war gegooid en je voelde dat de druk oms ons weg te hebben opgevoerd werd… toen ik ook nog een fototoestel tevoorschijn haalde merkten we dat alle 6 nog onrustiger werden en wij, wetende dat ons nog officeele kijktijd restte, probeerden ons er niets van aan te trekken…. 1 glazen deur werd afgesloten en ze bleven ons alle 6 aankijken…

      …na onze snelle ronde door deze ruimte liepen wij de laatste nog niet afgesloten deur door en zagen dat de suppoosten zich inmiddels verder gemuteerd hadden… uit alle gangen en andere openingen kwamem ze aanlopen en liepen in gesloten linie achter ons aan… het museum was in enkele ogenblikken van haar rustgevende gevoel ontdaan, om plaats te maken voor het dreigende cordon, dat ons er uit wilde hebben. Het voelde als een bevrijding toen wij door de laatste ontsnappingsmogelijkheid buiten in de tuin stonden en door de zonneschijn verwelkomd werden en de dreigende sfeer van “sluitingstijd” achter ons lieten.

  2. Veel beschreven onderwerp in de oude “fantasy” en “sciencefiction”: de bewaker en de klusjesman… die de macht grijpen en zo dominant worden in een maatschappij…

  3. @Anneke Dank voor je compliment. Het zijn inderdaad de kleine dingen die een reputatie onderuit kunnen halen. Ze vormen de achilleshiel van iedere organisatie. Het absurde was dat er iets triomfantelijks in dit gedrag zat. Alsof, zodra de fluit gaat, jij als klant en bezoeker, niet meer bestaat. Weg gastvrijheid… Ik heb het idee dat dit heel complex ligt. Voor mijn gevoel laat je op deze manier zien dat je niet begrijpt hoe de psychologie van de bezoeker in elkaar steekt.

    @Ron Dank voor het delen van je ervaring Ron. Ik weet zeker dat dit onderwerp een gevoelige plek is in het Museumsysteem. Ik ben benieuwd of er iemand is die dit kan uitleggen! Ik kom in Boijmans zeker al sinds 1970, heb 2 vrienden en een klant die er exposeerden en mijn Oom en Tante. En je ziet dat iedereen zich een beetje opgelaten voelt als je over het onderwerp ‘sluitingstijd’ begint. Misschien is het inherent aan het suppoostenvak, die sfeer van anonimiteit…

    @Edwin Interessante insteek, beetje ‘Burroughs’ en ‘The Matrix’. De doorsnee mentaliteit die aan de macht is en alles dreigt te nivelleren. Toch gaat het er niet om om op de man te spelen. En wellicht niet eens om een betere instructie, zoals mijn Tante bepleit. Het is vooral het systeem en de toon. Dat veranderen vraagt om inzicht en begrip bij iedere laag van de organisatie. En dat laatste wens ik Boijmans van harte toe.

  4. Wat een droevig verhaal Huub en wat een schreeuw om menselijkheid. Focus op doelen en taken: prima. Mits die focus in verhouding staat tot die nog veel belangrijkere focus: die op mensen en verbinding. Organisaties kunnen dat niet want dat zijn in essentie slechts juridische constructies. De mensen die er werken kunnen dat wel of kunnen dat weer leren. En wat is het getuige je verhaal hard nodig dat weer te leren.

  5. Wat vervelend om te lezen dat u zo teleurgesteld bent. We nemen dit heel serieus en gaan er intern mee aan de slag. We danken u dat u ons van uw ervaringen op de hoogte stelt. Zo kunnen we werken aan een beter en gastvrij museum.

Geef een reactie

Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *.