Permalink

4

Sampling Wembley



Dit is fragment nummer 22 van het boek “Wembley”

van Richard Osinga

Ik heb mijn leven lang alleen maar gevoetbald. Wanneer we op school zaten, droomde ik tot we naar buiten mochten en dan ging ik voetballen. Na twee jaar kwam ik helemaal niet meer. Ik ging direct naar het trapveld, met de werklozen van het plein, met de kinderen die nog niet naar school hoefden. Als er niemand was die een bal had, gebruikten we een plastic zak gevuld met stukken papier en stof, een blikje, of zelfs een steen. Het maakte niet uit. Je kunt overal mee voetballen.

De leraren vonden het prima. Ze wisten dat ik goed was. Iedereen wist het in de buurt. Wembley wordt voetballer. Waarom zou ik naar school gaan? Mijn tijd was beter besteed op de zandvlakte. Ik kon met blote voeten stenen hooghouden, jongleren op een been, een baksteen opwippen met mijn voet en hem doodleggen in mijn nek. Terwijl ik stenen hooghield, dacht ik na. Zolang je op school zat, had je geen tijd om naar de dingen te kijken en je af te vragen waarom ze zijn zoals ze zijn. Je moest dingen leren: schrijven, lezen, rekenen. Maar je leerde niet denken.

Toen mijn vrienden niet meer naar school hoefden omdat ze oud genoeg waren, alles geleerd hadden wat hun hoofd maar kon bevatten en er geen leraar meer was die ze nog iets kon vertellen, kwamen ze ook voetballen. Ze hadden veel verloren tijd in te halen. Ze waren onhandig, ze hadden te lang stil gezeten, ze hadden met hun neus in de boeken gehangen, ze wisten niet hoe een steen of een tennisbal stuiteren kon op de droge aarde. Ze zagen het verschil niet tussen een schijnbeweging en een echt schot. Ze hadden hun tijd verdaan.

Wat hadden ze geleerd? Lezen en schrijven, de geschiedenis van het land, de wetten die niet golden waar wij woonden, eindeloze lessen over economie – maar als je geen geld hebt en niemand kent met geld wat zou je dan willen weten van economie?

Ze wilden werken en ze klaagden dat er geen werk was. Soms was er iets te doen en dan deden ze het. Djembé verkocht zijn sigaretten. Manu repareerde brommers voor zijn oom. Fela hielp met de afwas bij oom Tivu. Maar de meeste dagen was er niets te doen en dan deden ze niets. Dan kwamen ze met me mee naar het veld en dolde ik ze. Dan dronken we na het voetbal water bij oom Tivu.

We zaten tegen de muur van het café geleund en keken naar de dames die passeerden en zongen ze toe. Elke vrouw lachte wanneer we zongen, een glimlach, uitdagend, of een grote schaterlach.

Naar het begin > Doe mee > Lees verder

4 Reacties

  1. Mooi staaltje van Viral Marketing. Trouwens, heel symphatiek voor een boek, maar of dat ook werkt voor andere producten?

Geef een reactie

Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *.