Permalink

0

Overtuigend

This photograph is my proof. There was that afternoon when things were still good between us, and she embraced me, and we were so happy. It did happen. She did love me. Look, see for yourself! – Duane Michals

In de tachtiger jaren van de vorige eeuw werden diverse fotografen plotseling beroemd door een werkwijze die van de sequentie gebruik maakte. Een sequentie is een verhaaltje dat verteld wordt met bijvoorbeeld 6 afbeeldingen. Ik moest opeens weer denken aan deze beeldtechniek toen ik onlangs de website van Michel Szulc-Krzyzanowski tegenkwam. (zie ook http://www.szulc.info/)

Krzyzanowski heeft in de tachtiger jaren langdurig de sequentietechniek beoefend. Dat leverde hele esthetische, bijna abstracte en kunstzinnige beelden op. De sequentie werd overigens ook in de beeldende kunst toegepast, in Nederland o.a. door Jan Dibbets. Andere werken van Krzyzanowski zijn onstaan door een samenwerking aan te gaan met de Canadese fotograaf Terry Pidsani. Door twee beelden uit twee bronnen samen te voegen krijg je een nieuwe betekenis. Ook hier een techniek die in het beste geval anders werkt dan een enkel beeld, maar of dit nu werkelijk overtuigend is?

De echte vraag bij fotografie is evenwel of zij op zichzelf overtuigend is. In die zin is de fotografie net zo goed schatplichtig aan de reclame als aan de kunst en de documentaire. In dezelfde periode dat Krzyzanowski furore maakte werd voormalig art director Duane Michals bekend door series te maken die kleine verhaaltjes vertelden over jeugdervaringen, relaties en angsten. Over Michals is veel geschreven. http://easyweb.easynet.co.uk/~karlpeter/zeugma/inters/michals.htm. In de tachtiger jaren exposeerde hij o.a. in het Van Reekummuseum in Apeldoorn. Boeken over zijn werk waren ook in Nederland te koop. Vaak schreef hij ook teksten bij zijn foto’s die de zeggingskracht versterkten.

De sequenties van Michals onderscheiden zich in overtuigingskracht doordat zij uitgaan van een idee dat op zichzelf al wezenlijke vragen stelt en dit op treffende wijze weet te verbeelden. Werkelijkheid en fictie vermengen zich hierdoor op een dergelijke wijze dat de vraag naar echtheid onbelangrijk is geworden. Eigenlijk op dezelfde manier als een beeld uit World Press Photo, ondanks de gruwelijke werkelijkheid waarnaar zij verwijst, toch esthetisch kan zijn en daarmee boven het onderwerp uitstijgt en een vorm van kunst kan zijn. Daarmee is het enige criterium dat alle belangen omvat overtuigingskracht.

Geef een reactie

Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *.